Vandaag was ik in de tuin bezig om een beetje op te ruimen van de rottende bladeren, toen een roodborstje bij me kwam zitten. Dit gebeurde al eerder, met name de ‘winterroodborstjes’  zijn erg nieuwsgierig als je in het groen bezig bent. Dit heb ik ook ervaren bij het werken in het bos, iets wat ik al ruim 22 jaar doe bij het IVN-Rijk van Nijmegen.

Het Roodborstje zat op nog geen twee meter afstand een beetje te kwetteren en keek me met een scheef koppie aan. Het was net of ie tegen me praatte, maar ik versta ze niet. Af en toe verplaatste het diertje zich, maar het is zeker een half uur heel dicht bij me gebleven en ik voel me dan verbonden met de natuur en erg gelukkig 🙂

Roodborstjes kunnen snel wegduiken

In de winter trekken onze ‘zomerroodborstjes’ naar het zuiden en komen die uit Scandinavië naar ons toe.

Het schijnt dat deze wat minder schuw zijn en het is ook apart dat in de winter zowel het vrouwtje als het mannetje zingen om hun territorium af te bakenen. Alleen als het paartijd is kun je er twee bijeen zien, anders vechten ze elkaar de tent uit, ze zijn heel fel.

Dat is ook de reden dat de jongen lange tijd geen rode borst hebben, zodat Pa ze niet aanvalt, voor hun eigen veiligheid dus.